Το νεοφιλελεύθερο σκουλήκι

Το νεοφιλελεύθερο σκουλήκι ζει ανάμεσά μας. Με πολλές όψεις, αλλά οι περισσότερες είναι ευγενικές και συμπαθείς. Θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με έναν διάβολο με αγγελικό πρόσωπο, ο οποίος, όμως, τις περισσότερες φορές δεν έχει καταλάβει ότι είναι διάβολος. Σύμφωνα, βέβαια, με τις δικές μου θεωρίες ούτε διάβολος, ούτε άγγελος, αλλά ούτε και θρησκεία υπάρχει.

― Μα, γιατί τον λες σκουλήκι;
― Γιατί το σκουλήκι είναι ένα απλό πλάσμα. Έτσι απλοϊκοί είναι και οι νεοφιλελεύθεροι. Είτε κακοί είναι είτε καλοπροαίρετοι, δεν παύουν να μην έχουν κατανοήσει βασικά πράγματα. Κι αυτό τους κατατάσσει στους απλούς ‒ σε εκείνους που όσο και να βαράνε το κεφάλι τους στον τοίχο, όσο και να προσπαθούν να σφηνώσουν κι άλλη γνώση στο μυαλό τους, δεν καταφέρνουν να κάνουν ένα βήμα πιο μπροστά από εκείνο που τους έχει δείξει το περιβάλλον τους.

― Γιατί, όμως, μιλάς με τέτοια απαξίωση για τα νεοφιλελεύθερα σκουλήκια;
― Δεν τους απαξιώνω. Είναι πολύ άξια σκουλήκια. Πολλοί είναι άξιοι επιστήμονες, άλλοι άξιοι πολιτικοί, καλλιτέχνες και άλλοι άξιοι αθλητές. Λαμβάνουν μεγάλα μεγέθη αξίας στο σύστημα που έχουν χτίσει και συνεχίζουν να χτίζουν. Κάποια μέρα, βέβαια, θα καταλάβουν ότι απλά έχτιζαν έναν μεγάλο τάφο, έναν απέραντο βόθρο.

― Και δε μου λες, εσύ τι έχεις να προτείνεις;
― Θα προτιμούσα να κρατήσω κρυφό αυτό το χαρτί.

― Κρυφό; Μήπως δεν έχεις να αντιπροτείνεις τίποτα; Μήπως κι εσύ είσαι ένα νεοφιλελεύθερο σκουλήκι;
― Μάλλον.

(Η συνέχεια στο «Ο σοσιαλιστικός χιμπατζής»)