Κοινωνία

Είναι απογοητευτική η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι έτσι. Politically correct. Η οικογένειά σου, ο αδερφικός φίλος σου, η γιαγιά σου, οι γείτονες, ο φούρναρης, το άλλο σου μισό.

Μα γιατί είναι απογοητευτικό; Πού είναι το κακό σε μια πολιτικά ορθή συμπεριφορά; Μήπως κάνεις λάθος; Μήπως η απογοήτευσή σου αυτή είναι υπερβολική;

Μήπως να ορίσουμε τι σημαίνει  — ή τουλάχιστον πώς το αντιλαμβάνομαι εγώ — «politically correct»;

Η Ελλάδα, όπως κι ολόκληρος ο κόσμος, «υποφέρει» διαχρονικά από τις ή τους γκρούπις.

Σήμερα έχουν ακόμα περισσότερες, διάσημες επιλογές. 

Τα περιστατικά ρατσισμού και φασισμού ‒ δεν απέχουν και πολύ οι δύο έννοιες ‒ στην Ελλάδα γιγαντώνονται. Αυτό δε σημαίνει ότι ξαφνικά ξεφύτρωσαν «Χρυσαυγίτες» από το υπερπέραν. Αυτό δε σημαίνει ότι μόνο οι «Χρυσαυγίτες» ασκούν ρατσισμό. Αυτό ίσως και να σημαίνει ότι είχαμε βάλει τον ρατσισμό στην καθημερινή μας ζωή εδώ και πολλά χρόνια.

Προσωπικά, από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου στα παιδικά του χρόνια, με θλίψη ανακαλύπτω ότι ήταν εγκλωβισμένος ανάμεσα σε πολλές φιλο-ρατσιστικές απόψεις (οι οποίες, βέβαια, θεωρούνταν φυσιολογικές από τον κοινωνικό περίγυρο).

(σε συνέχεια του «Το νεοφιλελεύθερο σκουλήκι»)

Ο σοσιαλισμός είναι κάτι πολύ καλό. Γενικά ό,τι περιέχει τη λέξη σόσιαλ- είναι καλό. Εξού και τα σόσιαλ μίντια.

Ο σοσιαλισμός παραπέμπει συνήθως στις μαϊμούδες. Όχι οποιαδήποτε μαϊμού όμως, κυρίως στους χιμπατζήδες. Όχι οποιουσδήποτε χιμπατζήδες, αλλά εκείνους που χρησιμοποιούνται σε πειράματα που γίνονται ‒ ως επί των πλείστων ‒ από νεοφιλελεύθερα σκουλήκια. Ο χιμπατζής του εργαστηρίου δε θα καταλάβει ποτέ ότι είναι φυλακισμένος, αφού δεν έχει συλλάβει το εξής απλό: ότι έξω από το εργαστήριο, σε ένα άλλο περιβάλλον και υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσε να βιώσει ένα αναρχο-νομαδο-μοναρχικό πρότυπο ζωικής ελευθερίας.