Ο ρατσισμός στη φασιστική Ελλάδα

Τα περιστατικά ρατσισμού και φασισμού ‒ δεν απέχουν και πολύ οι δύο έννοιες ‒ στην Ελλάδα γιγαντώνονται. Αυτό δε σημαίνει ότι ξαφνικά ξεφύτρωσαν «Χρυσαυγίτες» από το υπερπέραν. Αυτό δε σημαίνει ότι μόνο οι «Χρυσαυγίτες» ασκούν ρατσισμό. Αυτό ίσως και να σημαίνει ότι είχαμε βάλει τον ρατσισμό στην καθημερινή μας ζωή εδώ και πολλά χρόνια.

Προσωπικά, από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου στα παιδικά του χρόνια, με θλίψη ανακαλύπτω ότι ήταν εγκλωβισμένος ανάμεσα σε πολλές φιλο-ρατσιστικές απόψεις (οι οποίες, βέβαια, θεωρούνταν φυσιολογικές από τον κοινωνικό περίγυρο).

Γιατί η Ελλάδα ‒ όπως και άλλες πολλές χώρες ‒ μεγαλώνει και δημιουργεί στρατιές ρατσιστών. Απλά την περίοδο ετούτη, στον υπάρχοντα και δεδομένο ρατσισμό προστίθενται ακραίες, φασιστογενείς και οργανωμένες εκδηλώσεις που στοχεύουν στην υλοποίηση αυτών των άρρωστων ιδεοληψιών.

Ο ρατσισμός γεννιέται και καλλιεργείται από την ελληνική οικογένεια και το ελληνικό σχολείο. Χαρακτηριστικά, θυμάμαι στα παιδικά μου χρόνια να ακούω ή και να λέω συχνά:

— Πώς ντύθηκες έτσι σαν Αλβανός;
— Βρωμάς σαν Πακιστανός.
— Πολύ ωραία κοπέλα αυτή. Ναι, αλλά είναι από την Αλβανία.
— Αγόρασέ το ρε, μην γίνεσαι γύφτος. Μη γυφτίζεις.
— Ο τάδε κάνει παρέα μόνο με τα κορίτσια της τάξης και δεν ξέρει μπάλα. Ε ναι, αφού είναι παλιο-αδερφή, λούγκρα.
— Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς.
— Στην προσευχή κάνουμε το σταυρό μας, στον εθνικό ύμνο σηκωνόμαστε όρθιοι, Σκόπια κι όχι Μακεδονία, μία είναι η θρησκεία, η ορθοδοξία.

Αυτές είναι μόνο κάποιες φράσεις. Υπάρχουν σίγουρα και πιο «σκληρές». Συνήθως, όμως, κάτι τέτοιες φράσεις διαμορφώνουν συμπεριφορές και οδηγούν και σε πράξεις, οι οποίες μερικές φορές έχουν τραγικά αποτελέσματα, όπως η περιθωριοποίηση, η απομόνωση ανθρώπων. Κι όλα αυτά από μικρή ηλικία, πριν μας δοθεί η ευκαιρία να καταλάβουμε τον κόσμο, να σκεφτούμε. (Το αν μας δίνεται ποτέ αυτή η ευκαιρία είναι κι αυτό ένα ζήτημα.)

Όλοι αναρωτιούνται πώς θα καταφέρουμε να αντιμετώπισουμε τον αυξανόμενο ρατσισμό. Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση για να απαντηθεί από εμένα. Αν υπήρχε ένα μαγικό κουμπί να πατήσω και να αφανίσω μονομιάς όλους μα όλους τους φασίστες, τότε αυτό θα ήταν η τέλεια λύση. Αλλά μαγικά κουμπιά δεν υπάρχουν.

Από την άλλη, η καταπολέμηση της φασιστικής βίας με βία δίνει στον θύτη (στον φασίστα) τη δυνατότητα να περάσει στη θέση του θύματος. Κι όλοι νομίζω ότι έχουμε καταλάβει πως ο φασίστας έχει μάθει να παίζει τέλεια τον ρόλο του θύματος. Ειδικά όταν ένα ολόκληρο σύστημα συνωμοτεί υπέρ του, του δίνει βήμα και άρρωστα δικαιώματα.

Αυτό, όμως, που δεν έχει καταλάβει ο κάθε «Χρυσαυγίτης» (κι όπως έγραψα και πιο πάνω πολλοί από εμάς κρύβουμε έναν μικρό «Χρυσαυγίτη» μέσα μας) είναι το αυτονόητο: κάθε δράση, προκαλεί αντίδραση.

Αυτή τη στιγμή, ευνοούν και ευνοούνται από ένα διεφθαρμένο πολιτικο-οικονομικό σύστημα. Καμία έκπτωτη κυβέρνηση δε θα προσπαθήσει να τους περιορίσει, διότι κάτι τέτοιο θα βοηθούσε στην αποδυνάμωσή της.

Ο ίδιος ο κόσμος που τα βάζει με αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα, θα είναι εκείνος που θα θέσει ‒ για ακόμα μια φορά ‒ στο περιθώριο όλες αυτές τις εκφάνσεις του φασισμού. Και θα το κάνει χωρίς να ασκήσει φυσική βία (στους «Χρυσαυγίτες»). Η «βία» δυστυχώς θα χρειαστεί αλλού.